Dilerim ki asla pişman olmazsiniz.

Nasıl bir giriş yapsam her söz yerinde olur diye düşünüyorum,yine bulamiyorum..Hiç bir cümle durumun acizliğini,berbatlığını,lanetliğini tarif edecek kudrette degil biliyorum.Benimle aynı durumu paylaşanlar için baba demem yetecektir zaten.Cümleye böyle bi' başlangıç yapınca peşinden gelecek sözcüklerin çoğu anlamını yitirir zaten.Boğazı düğümlenmek deyimini tepeden tırnağa yaşar da susarsın sonra..

Ailemin en küçük çocuğuyum bu yüzden hiç büyümedim ben yıllarca.Sonra bir gün geldi,tek bir gunde onlarca yaş büyüdüm,onlarca sorumluluk üstlendim,onlarca ağırlığın altına girdim,onlarca kez sustum,onlarca kez içime ağladım,teselli ettim,teselli aradım..Hiç ummadığım bi güne babamla başlayıp,onsuz noktaladım günü.Babamı hayatımda bir parça sanarken ben, benim hayatımın tamamı olduğunu anlamam yıllarımı aldı sanırım,o gitti,ben kıymet bildim.

Zaten hep böyle olmaz mı?olmasın ama..

Ölüm denen kaçılması imkansız durumu sevdiğiniz kimseye yakıştırmazsınız ama öyle acımasız öyle vurdumduymazdır ki yalvarışlarınıza aldırış etmeden kimi isterse alır götürür.. Arkasından bize kalan özlem olur,bazen nefret olur,kızgınlık,kırgınlık olur ama en çok PİŞMANLIK kalır elde avucda.Ölüm babamı seçtiğinde 15 yaşındaydım..Lunaparklar bizi beklerdi daha,salıncaklar,dönme dolaplar..Önümde daha uzun yıllar var diye ondan uzak geçen 15 yıl.Babam belkide kızının onu ne kadar çok sevdiğini hiç bilmedi.Son 1 günün olsa ne yapardın deseler 24 saat sarılır,koklar belki biraz ağlar ama asla bırakmazdım.Şimdi nasihat mı dersiniz,tavsiye mi bilemem ama eğer vaktiniz varsa KEŞKE dememek için İYİKİler oluşturun hayatınızda..

Babanıza sarılın,öpün,koklayın,kıymet bilin..

En azından siz hayatınızda keşkelere yer vermeyin.